چهارشنبه ٣١ شهريور ١٤٠٠
بروزرسانی
1400/06/30
جستجوی پیشرفته   جستجوی وب
آمار بازدید
 بازدید این صفحه : 2038 | کل بازدید : 74514 
اخبار > توصیه هایی برای والدین
 


 

کمک به کودکان در شرایط بحرانی

توصیه هایی برای والدین

صرفنظر از سن، هر کودکی ممکن است در شرایط بحرانی احساس ناراحتی یا هر احساس دیگری را تجربه کند. برخی از کودکان بلافاصله بعد از بروز بحران واکنش نشان می دهند در حالی که برخی دیگر ممکن است دیرتر نشانه های مشکل را بروز دهند. نحوه واکنش کودک و علائم متداول پریشانی م یتواند بسته به سن کودک، تجربیات قبلی و نحوه برخورد کودک با استرس متفاوت باشد.

 

عوامل مؤثر در واکنش هیجانی کودک

 -     درگیری مستقیم با بحران

-     رویداد آسیب زا یا استرس زای قبلی

-      اعتقاد کودک به اینکه فرد مورد علاق هاش ممکن است بمیرد

-      از دست دادن یک عضو خانواده، دوست نزدیک یا حیوان خانگی

-      جدایی از مراقبین

-      آسیب جسمی

-      چگونگی واکنش والدین و مراقبین

-      منابع حمایتی خانواده

-      روابط و ارتباطات بین اعضای خانواده

-      تماس مکرر با پوشش رسانه های جمعی از وضعیت بحرانی و عواقب بعدی

-      استرس مداوم به دلیل تغییر روال معمول و شرایط زندگی

-      تفاوت های فرهنگی

-      میزان انعطاف پذیری جامعه


همه کودکان و نوجوانان به یک روش به استرس پاسخ نمی دهند. برخی تغییرات شایع که در این شرایط در کودکان دیده می شود شامل این موارد است:

-      گریه و تحریک پذیری بیش از حد

-     بازگشت به رفتارهایی که از آنها خارج شده اند ) مانند خیس کردن رختخواب، ... (

-     نگرانی یا غمگینی بیش از حد

-      عادات ناسالم خوردن و خوابیدن

-      عملکرد ضعیف تحصیلی یا اجتناب از انجام امور مربوطه

-      مشکل در توجه و تمرکز

-     اجتناب از فعالیت هایی که قبلا از آن لذت م یبردند

-      سردرد یا دردهای بدنی غیر قابل توجیه

-      استفاده از الکل، دخانیات یا سایر داروها )در مورد نوجوانان(

 

علائم شایع کودکان و نوجوانان در برخورد با شرایط بحرانی به تفکیک گروه سنی:

شیرخواران تا دو سالگی

-      کودکان این سن ممکن است در این شرایط بیشتر بدخلق شوند

-      ممکن است بیشتر از حد معمول گریه کنند یا ممکن است بخواهند بیشتر مورد نوازش قرار بگیرند.

 

سه تا شش ساله ها

-        کودکان پیش دبستانی و مهد کودک ممکن است مجددا به رفتارهای سنین پایین تر پسرفت کنند مانند خیس کردن رختخواب یا ترس از جدا شدن از والدین /مراقبین خود.

-         هم چنین ممکن است دچار تنفس یا خواب سخت شوند.

 

کودکان سنین دبستان

-       این کودکان ممکن است احساس ترس و ناراحتی از بازگشت دوباره این شرایط را داشته باشند.

-         هم سالان آنها ممکن است اطلاعات نادرست را با آنها به اشتراک بگذارند. اما والدین و مراقبین می توانند اطلاعات غلط را اصلاح کنند.

-         کودکان بزرگتر ممکن است تمام جزئیات این رویداد را مورد توجه قرار دهند و بخواهند درباره آن صحبت کنند و یا اینکه برعکس، اصلا نخواهند در مورد آن حرف بزنند.

-         آن ها هم چنین ممکن است اشکال در تمرکز هم پیدا کنند.

 

نوجوانان

-         برخی از نوجوانان ممکن است با رفتارهای مقابله جویانه به شرایط بحرانی واکنش نشان دهند.

-         این واکنشها می تواند شامل رانندگی بی پروا، مصرف الکل یا مواد مخدر باشد.

-         برخی دیگر از نوجوانان ممکن است از خارج شدن از خانه بترسند.

-         ممکن است از هیجانات منفی خود احساس ناراحتی کنند اما نتوانند در مورد آن صحبت کنند.

-         احساسات آنها ممکن است منجر به مشاجره بیشتر و حتی دعوا با خواهر/ برادر، والدین/ مراقبین یا سایر بزرگسالان شود.

 

چطور میتوانید به کودکانتان کمک کنید تا با شرایط بحرانی کنار بیایند؟

-     بودن یک الگوی عینی و صحیح در مدیریت استرس از طریق انتخابهای درست و سالم مانند خوردن غذای سالم، ورزش منظم، خواب زیاد و خودداری از مصرف مواد مخدر و الکل برای مراقبین و والدین بسیار مهم است.

-      آرام باشید. وقتی شما آرامش داشته باشید بهتر میتوانید به رویدادهای غیرمنتظره پاسخ دهید و م یتوانید به نفع خانواده و عزیزان خود تصمیم گیری کنید.

به  کودکان خود اطمینان دهید که شما آماده مراقبت آن ها هستید و برای این منظور تمام تلاشتان را انجام می دهید.

 

-      داشتن یک برنامه ایمنی مشخص باعث افزایش اعتماد به نفس فرزند شما می شود و به آنها کمک می کند تا بر اوضاع احساس کنترل داشته باشند.

 

-      با کودکان در مورد آن چه اتفاق می افتد به گون های که آنها می توانند درک کنند با آنها صحبت کنید.

این صحبت ها باید ساده و متناسب با سن و سطح شناختی هر کودک باشد.

 

-      به کودکان فرصت دهید تا در مورد آن چه بر آن ها گذشت و یا آن چه به آن فکر می کنند صحبت کنند.

آنها را تشویق کنید تا نگران یهایشان را به اشتراک بگذارند و درباره آن سوال کنند.

 

-     در مورد اپیدمی کووید- 19 با کودک خود صحبت کنید، به سوالات او پاسخ دهید و حقایق مربوط به این بیماری را به روشی که بتواند درک کند با او به اشتراک بگذارید.

 

-      به کودک خود اطمینان دهید که از امنیت برخوردار است.

اگر احساس ناراحتی می کند به او بگویید که می تواند ناراحتی اش را ابراز کند.

نحوه برخورد خودتان با استرس ها را با او در میان بگذارید تا او هم از شما یاد بگیرد که چگونه باید با این شرایط کنار بیاید.


-     پیش بینی نحوه پاسخ دهی برخی کودکان به شرایط بحرانی ممکن است دشوار باشد

از آن جایی که والدین، معلمان و سایر بزرگسالان کودکان را در موقعیت های مختلف م یبینند م یتوانند با همکاری یکدیگر اطلاعات لازم را در مورد نحوه مقابله هر کودک در شرایط بحرانی به اشتراک بگذارند.


-      مواجهه کودک با پوششرسان های را محدود کنید.

کودکان ممکن است آن چه را می شنوند نادرست تفسیر کنند و در مورد چیزی که نمی فهمند احساس ترس شدید نمایند.


-      به کودکتان کمک کنید تا حسکنترل داشته باشد.

هنگامی که رفتن به مدرسه مجاز شد برای بازگشت به فعالیت عادی او را یاری کنید.


دکتر نسرین دودانگی و دکتر نسترن حبیبی

فوق تخصص روانپزشکی کودک و نوجوان

1400/02/19  -  ١٠:٤٢ / شماره خبر : ١٩١٣٤ / تعداد نمایش : 64


خروج




دسترسی سریع
 
کتابخانه مرکزی
انتشارات دانشگاه
سامانه علم سنجی
کتابخانه دیجیتال
سامانه نوپا 
DSpace
 
تماس با ما:

آدرس : شهرری، جاده ورامین، بلوار شهید رستگار، مرکز آموزشی درمانی روانپزشکی رازی، ساختمان شهید چهاردهی

کد پستی: 1866958891

تلفن های مرکز : 29-33401220-021 و 33416084-021  داخلی 289

پست الکترونیک: psychosisrc@uswr.ac.ir

 

دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعیمعاونت تحقیقات و فناوریفرم ارتباطآرشیو اخبارنقشه سایت

Copyright © 2009 U.S.W.R - All rights reserved .University of Social Welfare and Rehabilitation Sciences